HET LOT VAN EEN BRIEF
I. een brief, in afwachting van woorden (2001) — A4-formaat, ongebakken klei, staaldraad, op een tafeltje in mijn huis
Op tafel ligt een centimeter dikke laag witte klei -A4 formaat- waaruit een dicht bos van geboetseerde voetstukjes omhoog steekt –als fragiele dragers voor nog te formuleren gedachten en gevoelens. Tezamen vormen ze de basis voor een brief, in afwachting van woorden – een voetstuk voor een leegte vol verlangen.
II. op de grond kapot (2010)
Een onverwacht antwoord komt jaren later, toen de brief bij verplaatsing van zijn voetstuk -de tafel- gleed: op de grond kapot. Het fundament van voetstukjes gebroken, het fragiele construct van de taal ontzet en in (stof)resten uiteen gevallen. In afwachting gebleven, zoals dat gaat bij verlegen verlangens.
II. kapot op de grond (2010):
een onfortuinlijke happening
III. gebroken brief (2019)
Tot slot een laatste groet.
De brief -een oude ruïne nu- zichtbaar
gezwicht onder het gewicht van ingehouden woorden is teruggeplaatst op zijn voetstuk, een inktzwarte tafel. Gebroken stukken woorddrager liggen als archeologische overblijfselen op zwart A4-papier ernaast geordend.
Het dragen losgelaten, is gebroken brief weer vol verwachting. Van woorden van herstel voor een kwetsbaar verlangen.
I. een brief, in afwachting van woorden (2001) + herinnering aan een brief — diaprojectie van de brief
III. een gebroken brief (2019) — ongebakken klei, staaldraad, biscuitlijm, op een tafeltje en blz. van inkt
‘I have nothing to say / and I am saying it / and that is poetry / as I needed it.’
– John Cage over zijn ‘three-movement silent piece’, een compositie getiteld 4’33’’ –